Ο Ελληνισμός της Πισιδίας

Μετά την άλωση της Πόλης (1453) ο χριστιανικός πληθυσμός της Μ. Ασίας θα υποστεί την μανία των βαρβάρων Οσμανλήδων με σφαγές, εξορίες, λεηλασίες και βίαιες εξισλαμίσεις. Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό μέρος του Ελληνισμού υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τις πατρογονικές εστίες. Ο Ελληνισμός της Πισιδίας, καθώς είναι κατασπασμένος στις απρόσιτες οροσειρές του Ταύρου και του Αντίταυρου, θα παραμείνει σχεδόν ανέπαφος, μιας και δεν παρουσιάζει ούτε στρατηγικό, αλλά ούτε και

πολιτικό ενδιαφέρον πλέον για τη νεοσύστατη αυτοκρατορία. Και, παρά την υποχρεωτική χρήση της τουρκικής γλωσσάς, ο Ελληνισμός αυτός καταφέρνει να κρατήσει ανέπαφο το εθνικό του φρόνημα και μέσω της Εκκλησίας τις εθιμικές του παραδόσεις. Τους δύο επόμενους αιώνες θα πέσει σε οικονομικό και πολιτιστικό μαρασμό, αλλά από τα τέλη του 18^ου αιώνα οι Έλληνες χριστιανοί θα ανασυντάξουν και πάλι τις δυνάμεις τους, εισβάλλοντας στη σύγχρονη ιστορία της Μ. Ασίας με μια νέα σφριγηλή ορμή και κατακτώντας γρήγορα όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές της επάλξεις.